Μάριος Φραγκούλης- Συνέντευξη: «Ένα δικό του συγκλονιστικό Βράδυ στο Μόντρεαλ»

Μάριος Φραγκούλης: «Ένα δικό του συγκλονιστικό Βράδυ στο Μόντρεαλ»

Συνέντευξη στην Ιουστίνη Φραγκούλη- Αργύρη

Ο Μάριος Φραγκούλης χθες το βράδυ απογείωσε το κοινό του Μόντρεαλ στο Place des Arts με το άγγιγμα της φωνής του αλλά και με την πλούσια εσωτερικότητά του.

Έχοντας επιλέξει τραγούδια που σηματοδότησαν την τριαντάχρονη καριέρα του στη διεθνή και την ελληνική μουσική σκηνή, από Μάνο Χατζηδάκι μέχρι Λούτσιο Ντάλα, τραγούδια από τα μιούζικαλ όπου πρωταγωνίστησε, μοιράστηκε με το ακροατήριο μνήμες που «καίνε» ακόμη την ψυχή του.

Με τη μεγάλη του φωνή ακούμπησε τους πόνους του στους ακροατές, που δεν έπαψαν να τον χειροκροτούν , που ταυτίστηκαν μαζί του και απογειώθηκαν, δάκρυσαν, σηκώθηκαν σε τρία μπιζαρίσματα.

Ο Μάριος Φραγκούλης επιβεβαίωσε τη λατρεία του κόσμου στο αγαπημένο του Μόντρεαλ καθώς άγγιξε τις πιο ευαίσθητες χορδές των ακροατών σε μια συναυλία του πόνου και της ελπίδας!

-Γιατί, λοιπόν, «’Ενα Δικό Μας Βράδυ»;

«Ένα Δικό μας Βράδυ» αυτός είναι ο τίτλος της συναυλίας και τον διάλεξα γιατί ήθελα να είναι μια συναυλία πιο προσωπική, πιο οικεία. Είναι ένας συναυλιακός τρόπος που δεν είχα δοκιμάσει, η προσέγγιση της επιλογής των τραγουδιών ήταν πιο προσωπική. Το κοινό θα με γνωρίσει μέσα από τα τραγούδια, τις επιλογές των τραγουδιών, την ιστορία πίσω από τη γενναία απόφαση να μπω στον πιο σοβαρό δρόμο της μουσικής.»

-Πως ξεκίνησαν όλα λοιπόν εδώ και 30 περίπου χρόνια;

«Σε ηλικία 11 ετών έκανα την πρώτη μου μικρή δισκογραφική  εργασία, τραγουδώντας το ρόλο  του Issachar στοmusical του Andrew Lloyd Webber «Joseph and his amazing technicolour raincoat». Τότε γνώρισα το «Άξιον εστί» του Θεοδωράκη, όπου τραγούδησα ως σολίστ (το μέρος του Λαϊκού Τραγουδιστή), σε μια παράσταση η οποία κέρδισε στο διαγωνισμό καλύτερης χορωδίας.

Το Φεβρουάριο του 1988, κέρδισα την Υποτροφία Μαρία Κάλλας, Λίγους μήνες αργότερα έδωσα ακρόαση για το ρόλο του Marius, του νεαρού πρωταγωνιστή στο μιούζικαλ «Les Misérables» («Οι Άθλιοι»). Και, ενώ είχα τελειώσει τη Δραματική σχολή και αρχίσει πριν τρεις-τέσσερις μήνες μαθήματα κλασικού τραγουδιού καθώς και γερμανικών, ήρθε η απάντηση: είχα πάρει το ρόλο, και το Δεκέμβριο του 1988, ευλογήθηκα να κάνω την πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση σ’ ένα από τα πιο επιτυχημένα μουσικά θεάματα του λονδρέζικου West End.

Με το τέλος των παραστάσεων των «Αθλίων», το Δεκέμβριο του 1989, πήγα στην Ιταλία, στην Ακαδημία Βέρντι στο Μπουσσέτο, γενέτειρα του συνθέτη, με δάσκαλο τον περίφημο τενόρο Κάρλο Μπεργκόντσι.. Όσο ήμουν στην Ιταλία όμως, συνάντησα έναν άλλο κορυφαίο τενόρο, τον Αλφρέντο Κράους, και του ζήτησα να μου διδάξει τις λεπτομέρειες της θρυλικής τεχνικής του».

-Μετά από τέτοια καριέρα με τα μιούζικαλ του Λονδίνου γιατί επέστρεψες στην Ελλάδα;

«Γιατί αρρώστησε η θεία, η Λούλα κι έτσι βρέθηκα στο θέατρο του Κάρολου Κουν καλεσμένος από το Γιώργο Λαζάνη να τραγουδάω Κουρτβάιλ σε στίχους Μπρέχτ στο Happy End. Η απώτατη καλλιτεχνική εμπειρία. Έκτοτε υπακούοντας στο ένστικτο και στην αλήθεια μου στράφηκα στο είδος που ενσάρκωσε ο Bocceli, αυτό το crossover ανάμεσα στην όπερα και την μπαλάντα.»

-Υπάρχει καλή και κακή μουσική;

«Δεν υπάρχει καλή και κακή μουσική. Για μένα η μουσική αγκαλιάζει το στίχο, ένα τραγούδι χωρίς δυνατό στίχο είναι παιδί χωρίς γονείς. Ο Μίκης Θεoδωράκης δεν θα γινόταν επικός χωρίς την ποίηση του Ελύτη, ο Μάνος Χατζηδάκις δεν θα γινόταν λυρικός χωρίς την ποίηση του Γκάτσου…»

-Και τι είναι αυτό που σε κάνει να προχωράς;

« Είναι αυτή η ελευθερία που δίνει η μουσική, η μουσική μοιάζει με ερωτική θάλασσα. Άλλοτε το ταξίδι είναι φουρτουνιασμένο κι άλλοτε ήρεμο.Αλλά μετράει αυτό το ταξίδι κι όχι ο προορισμός όπως λέει και ο Καβάφης στην «Ιθάκη» του.

-Πώς προέκυψε αυτή η παγκόσμια συναυλία; Από τον Κάτω Κόσμο «Σύδνεϋ» στον Επάνω Κόσμο, από τη δύση στην ανατολή και τα’ ανάπαλιν…

«Είμαι «Πρεσβευτής του Διεθνούς Ιδρύματος Υποτροφιών Horatio Alger Association of Distinguished Americans, που χορηγεί υποτροφίες σε αριστούχα αλλά φτωχά παιδιά από όλο τον κόσμο για να σπουδάσουν στα μεγάλα πανεπιστήμια των ΗΠΑ.Το ίδρυμα αυτό είναι ο χορηγός της διεθνούς περιοδείας μου, και τιμώ το σκοπό: Να βοηθήσουμε όσο περισσότερα παιδιά μπορούμε να κατακτήσουν το όνειρό τους».

-Εχεις ταυτισθεί με το τραγούδι «Τον εαυτό του παιδί». Το ερμηνεύεις σαν να το ζεις, κορυφώνεις την ταλαντούχα σου φωνή σ’ αυτούς τους στίχους…

«Μα είμαι τα λόγια του τραγουδιού. Το παιδί που ένιωσε την εγκατάλειψη των γονιών του, που προσπαθούσε να τραγουδάει για να τραβήξει την προσοχή των γύρω του και να μην εγκαταλειφθεί άλλο. Είναι αυτός ο στίχος «να κρύβομαι εκεί από τη ζωή όταν λείπω», που με καθόρισε στη ζωή μου.Και  βέβαια νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη για όλη την αγάπη που εισέπραξα από τη θεία μου τη Λούλα, το πυλώνα της ζωής μου».

- Και τι γίνεται στην Ελλάδα της κρίσης; Παράγεται μουσική πρωτοτυπία; Η έχουν όλα σιγάσει;

«Μα η Ελλάδα της κρίσης έχει φέρει στο προσκήνιο νέα παιδιά που μετουσιώνουν τον πόνο του Ελληνισμού σε τέχνη με μεράκι και βάθος. Έχουν ξεφυτρώσει στις γειτονιές και τις πλατείες καλλιτέχνες του δρόμου που έχουν την ανάγκη να εκφραστούν για την τραγωδία που ζει η χώρα. Αντί να θυμώνουν, αγκαλιάζονται και δημιουργούν. Α! Η Ελλάδα ακόμη και στην ύπατη στιγμή της γεννάει καλλιτέχνες».